Wie is Rini van Vught en wie waren zijn leraren?                                          Deel1 | Deel2 | Deel3
Door Rini van Vught

Persoonlijke woorden over een onpersoonlijk Zelf
  

Ik geef Rini hier zelf het woord. Ik heb mijn leven lang gezocht naar de waarheid. Ik kan met recht zeggen dat dat eigenlijk het enige is geweest wat me werkelijk interesseerde. Al het andere was er wel maar had  geen prioriteit. De drang naar bevredigende antwoorden op het leven waren er al van kinds af aan. Ik zocht in mijn pubertijd naar mensen die daar misschien een antwoord op hadden. De meest voor de hand liggende weg, binnen onze cultuur was het Christendom, en in mijn geval het katholicisme. Ik melde me aan rond mijn twaalfde jaar als lid van het jongeren-koor in Den Dungen. Toenmalig kapelaan en nu de pastor van Den Dungen was van Beurden. Van Beurden was en is een ambitieus man en wist de jongeren te prikkelen tot verdieping in bijbelse teksten. Hij richtte daarvoor binnen het jongerenkoor een tekstgroep van 6 á 8 jongeren op die gezamenlijk met hem de teksten van de eerstvolgende jongerenmis doornam. Hij liet ons eigentijdse voorbeden aan de hand van die teksten schrijven die we dan zelf voorlazen in de mis. Na enige jaren van begeleiding ontstond daar een goed geoliede machine die met het grootste gemak gebeden schreef en missen konden verzorgen.

Hoe of waarom weet ik eigenlijk niet precies maar blijkbaar door de ontwikkeling op het gebied van mijn heldere gevoelens en het omzetten hiervan in beelden, ben ik plotseling gestopt met het koor en alle activiteiten. Ik had ineens zo genoeg van alle oude patronen dat ik besloot om Nederland te verlaten en alles achter me te laten. Ik vertrok met een bekende van het koor, in 1979 naar Frankrijk om te gaan emigreren. We zijn een tijdje op een boerderij geweest en later zijn we gaan rondtrekken voor werk. Uiteindelijk zouden we haast weer naar huis moeten want ons geld raakte op. We waren toen in de buurt van Lourdes waren. We besloten om daar maar eens te gaan kijken, en binnen een half uur hadden we allebei een baantje. Ik heb daar enige maanden gewerkt als gids en als brancardier. Dit laatste boeide me enorm. Ik kwam daar in de rol van lichamelijke en ook geestelijke ziekenverzorger helemaal thuis. Het was zo duidelijk dat ik daar nooit meer enige twijfel over heb gehad. Daar heb ik voor het eerst zelf ervaren wat werkelijke vrijheid betekend. Eenmaal weer thuisgekomen heb ik die fundamentele vrijheid niet meer losgelaten. Toch wist ik als voormalig slager deze ervaring eigenlijk niet zo goed vorm te geven. Ik dacht in eerste instantie dat ik broeder of monnik moest worden. Later dacht ik dat ik priester moest worden. Ik zocht eigenlijk nog steeds naar de juiste vorm, terwijl de praktijk onder tussen spontaan begon. Er begonnen spontaan mensen te bellen toen ik weer in Nederland was. Of ik hun zou willen helpen via handoplegging. Een vrouwelijke magnetiseur stuurde hen naar mij door en zo ontstond de praktijk. Ik heb nooit hiervoor reclame gemaakt. Het gebeurde spontaan en zo is het nog steeds.

Op een gegeven moment ben ik mijn eerste echte leraar tegen gekomen. Dit was Kapelaan H.Hendrikx. Met deze buitengewone man, sloot ik vanaf het eerste moment vriendschap. Hij kon de bijbel uitleggen zoals ik nog nooit iemand heb horen spreken over de bijbel. Hij wist zoveel van magnetiseren en het werken met energieën dat ik me geen grotere vriend kon wensen. Zijn uitleg was tot over elke vorm heen. En ik ging daar langzaam maar zeker elke dag naar de eucharistie. Ik werd er misdienaar we praten soms hele nachten door. Ik ervoer daar soms tijdens de Communie een onuitsprekelijke liefde. Een absoluut leeg zijn en eenwording met De Liefde.
Daarnaast ben ik hem zeer dankbaar omdat hij me met zijn kennis over energie en de zogenaamde paranormale verschijnselen steeds als getuige kon laten kijken. Hij wist ook veel van het Tibetaanse kloosterleven en het Boeddhisme en zei altijd Rini het is nog het Christendom nog het Boeddhisme maar daar tussenin daar ligt het ergens! Wat ik ook wonderlijk vindt is dat er werkelijk nooit over verlichting of realisatie of iets dergelijks is gesproken. Ik weet nog als de dag van vandaag hoe ik in mijn auto op weg was naar hem en er plotseling iets heel definitiefs op zijn plek viel. Ik ben gestopt met de auto en was volkomen gelukkig en leeg daarnaast was er een soort al-weten. Ik had geen vragen meer en ze leken ook allemaal opgelost. Het was een ervaring zonder woorden en stil maar wel helder. Ik moet zo ongeveer 25 jaar oud zijn geweest. Ik heb er eigenlijk nooit verder bij stil gestaan en met niemand over gesproken. Pas sinds een half jaar zijn er enige woorden voor gekomen. Daarnaast heb ik als naaste vriend en medewerker veel ervaringen opgedaan doordat daar zoveel mensen kwamen met allerlei verschijnselen. Toen ik 29 jaar was ben ik getrouwd en heb ik hem langzaam maar zeker uit het oog verloren. Hij is enige maanden terug overleden, vlak nadat ik hem had opgezocht. Het voelde ook als een afscheid, terwijl er op het oog niets aan de hand leek.

In 2002 ontmoet ik mijn leraar Douwe Tiemersma, een leraar in non-dualiteit oftewel advaita–vedante. In tussenliggende periode is er veel vorming geweest, vooral in mijn praktijk. Daar ontdekte ik dat het psychologiseren van klachten in veel gevallen alleen de klacht verplaatste in plaats van ze op te lossen. Ik ontwikkelde gaandeweg zelf een methode die ik autonome therapie noemde om het authentieke in ieder mens weer vanuit de oorspronkelijke vrijheid te laten ervaren. Door mijn huidige vriend Rob ben ik in 2002 in aanraking gekomen met Douwe Tiemersma. De eerste keer dat ik hem ontmoette was tijdens een weekend in de Horneboeg. Daar hoorde ik voor het eerst van mijn leven iemand iets benoemen wat ik allang ervaren had, en eigenlijk ieder van ons. Ook hoorde ik dat dat verlichting heette of realisatie. Eindelijk werd alles eens herkenbaar benoemd, en ik belandde opnieuw in een enorme ruimte. Ik ben daarna een 7-daagse retraite gaan doen op Schiermonnikoog. Daar heeft Douwe me voorgesteld om leerling van hem te worden. Ik heb dat enige maanden nadien gedaan.
Douwe ervaarde ik, als ik hem niet zag, alleen maar als liefde en overgave, maar als ik hem zag ervoer ik alleen maar verzet. Zo is langzaam maar zeker elke projectie waar schijnbaar nog kramp opzat op gaan lossen. en heeft de realisatie een grotere diepte en een bredere omvang gekregen. Vooral het gegeven dat alles nu eens duidelijk benoemd en geduid werd was verhelderend en vooral thuiskomen. Later was alleen de stilte nog de basis waarop zich nog iets leek uit te diepen. Tot er niets meer over gezegd kon worden.

De laatste 2 keer dat ik een 10-daagse bij Douwe heb gedaan, merkte ik op dat er geen veranderingen meer waren en dat zich een continuering had ingezet die los stond van elke vorm. Zo loste de afhankelijkheid van mij op Douwe op, en bleef zekerheid over.

De waarheid waarover ik spreek, die is wat mij betreft niet alleen gekoppeld aan non-dualiteit, maar het is wel een snelle weg en de meest directe weg die ik nu ken. Ik zal hem gezien mijn voortraject niet snel advaita-vedante gaan noemen ook al ben ik daarop uitgekomen. De vorming is het gehele traject van het totale en radicale oplossen van elke ik-kramp. De afronding is onuitsprekelijk en daarbij blijven.

>Vervolg Wie is ....